ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

 

ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΣΗΦ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ

 

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ

 

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

 Μετά τα συνήθη κατά την Διακαινήσιμον εβδομάδα, ιστώμεν στίχους στ’ , και ψάλλομεν γ’  Αναστάσιμα.

Ήχος δ’ .

Τον ζωοποιόν σου Σταυρόν, απαύστως προσκυνούντες Χριστέ ο Θεός, την τριήμερόν σου Ανάστασιν δοξάζομεν· δι' αυτής γαρ ανεκαίνισας, την καταφθαρείσαν των ανθρώπων φύσιν παντοδύναμε, και την εις ουρανούς άνοδον καθυπέδειξας ημίν, ως μόνος αγαθός και φιλάνθρωπος.

Του ξύλου της παρακοής, το επιτίμιον έλυσας Σωτήρ, τω ξύλω του σταυρού εκουσίως προσηλωθείς, και εις Άδου κατελθών δυνατέ, του θάνατου τα δεσμά, ως Θεός διέρρηξας· διο προσκυνούμεν την εκ νεκρών σου Ανάστασιν, εν αγαλλιάσει βοώντες· Παντοδύναμε Κύριε, δόξα σοι.

 Πύλας Άδου συνέτριψας Κύριε, και τω σω θανάτω, του θανάτου το βασίλειον έλυσας, γένος δε το ανθρώπινον, εκ φθοράς ηλευθέρωσας, ζωήν και αφθαρσίαν, τω κόσμω δωρησάμενος, και το μέγα έλεος.

Και του Οσίου γ’ . Ήχος α’ . Των ουρανίων ταγμάτων.

Την του Σωτήρος Ανάστασιν εορτάζοντες, ανάμνησιν τελούμεν, Ιωσήφ θεοφόρε, της ανακομιδής τε των ιερών, εκ του τάφου λειψάνων σου, δι’ ων παρέχεις ιάσεις παντοδαπάς, τοις εν πίστει προσιούσί σοι.

Των ιερών σου λειψάνων η ανακόμισις, υπόθεσις αγίας, εορτής ημίν ώφθη, εν η σε συνελθόντες ασματικώς, Ιωσήφ μακαρίζομεν, και τη σορώ σου προσπίπτοντες τη σεπτή, θείαν χάριν κομιζόμεθα.

 Η εν Καψά του Προδρόμου Μονή ευφραίνεται, κατέχουσα εν κόλποις, Ιωσήφ θεοφόρε, τα θεία λείψανά σου ως κιβωτόν, μυστικού αγιάσματος, αγιασμόν και ειρήνην και φωτισμόν, τοις προστρέχουσι παρέχοντα.

Δόξα. Ήχος γ’ .

Ασκητικήν πολιτείαν υπελθών, πνευματικής επληρώθης χάριτος, Ιωσήφ παναοίδιμε· και τελέσας τον αγώνα οσίως, των απ’ αιώνος Αγίων, ισότιμος ώφθης και ισοστάσιος· και τα θείά σου λείψανα, ως χρυσίον πολύτιμον ημίν δέδωκας, πηγάς ιαμάτων βλύζοντα, και νόσους θεραπεύοντα, τοις πιστώς τη σορώ σου προσπελάζουσιν· ων την ανακομιδήν εορτάζοντες, βοώμέν σοι Πάτερ Όσιε· Χριστώ τω ελεήμονι Θεώ πρέσβευε, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Και νυν... Θεοτοκίον. Ήχος δ’ .

Ο δια σε θεοπάτωρ Προφήτης Δαυΐδ, μελωδικώς περί σου προανεφώνησε, τω μεγαλείά σοι ποιήσαντι. Παρέστη η Βασίλισσα εκ δεξιών σου. Σε γαρ Μητέρα πρόξενον ζωής ανέδειξεν, ο απάτωρ εκ σου ενανθρωπήσαι, ευδοκήσας Θεός, ίνα την εαυτού αναπλάση εικόνα, φθαρείσαν τοις πάθεσι, και το πλανηθέν ορειάλωτον ευρών, πρόβατον, τοις ώμοις αναλαβών, τω Πατρί προσαγάγη, και τω ιδίω θελήματι ταις ουρανίαις συνάψη δυνάμεσι, και σώση Θεοτόκε τον κόσμον, Χριστός, ο έχων το μέγα και πλούσιον έλεος.

 Φως ιλαρόν.

Προκείμενον. Ήχος πλ. δ': Φωνή μου προς Κύριον εκέκραξα, φωνή μου προς τον Θεόν, και προσέσχε μοι.

Στιχ. Εν ημέρα θλίψεώς μου τον Θεόν εξεζήτησα.

Στιχ. Απηνήνατο παρακληθήναι η ψυχή μου.

Στιχ. Ο Θεός, εν τω αγίω, η οδός σου.

Σοφίας Σολομώντος το Ανάγνωσμα. (Κεφ. γ' 1)

Δικαίων ψυχαί εν χειρί Θεού, και ου μη άψηται αυτών βάσανος. Έδοξαν εν οφθαλμοίς αφρόνων τεθνάναι, και ελογίσθη κάκωσις η έξοδος αυτών, και η αφ’ ημών πορεία σύντριμμα· οι δε εισιν εν ειρήνη. Και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης. Και ολίγα παιδευθέντες, μεγάλα ευεργετηθήσονται· ότι ο Θεός επείρασεν αυτούς, και εύρεν αυτούς αξίους εαυτού. Ως χρυσόν εν χωνευτηρίω εδοκίμασεν αυτούς, και ως ολοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αυτούς. Και εν καιρώ επισκοπής αυτών αναλάμψουσι, και ως σπινθήρες εν καλάμη διαδραμούνται. Κρινούσιν έθνη, και κρατήσουσι λαών, και βασιλεύσει αυτών Κύριος εις τους αιώνας. Οι πεποιθότες επ’ αυτόν, συνήσουσιν αλήθειαν, και οι πιστοί εν αγάπη προσμενούσιν αυτώ· ότι χάρις και έλεος εν τοις οσίοις αυτού και επισκοπή εν τοις εκλεκτοίς αυτού.

Σοφίας Σολομώντος το ανάγνωσμα. (Κεφ. ζ′.7)

Δίκαιος, εάν φθάση τελευτήσαι, εν αναπαύσει έσται. Γήρας γαρ τίμιον ου το πολυχρόνιον, ουδέ αριθμώ ετών μεμέτρηται. Πολιά δε εστι φρόνησις ανθρώποις, και ηλικία γήρως βίος ακηλίδωτος. Ευάρεστος Θεώ γενόμενος, ηγαπήθη· και ζων μεταξύ αμαρτωλών, μετετέθη. Ηρπάγη, μη κακία αλλάξη σύνεσιν αυτού, η δόλος απατήση ψυχήν αυτού· βασκανία γαρ φαυλότητος αμαυροί τα καλά, και ρεμβασμός επιθυμίας μεταλλεύει νουν άκακον. Τελειωθείς εν ολίγω, επλήρωσε χρόνους μακρούς· αρεστή γαρ ην Κυρίω η ψυχή αυτού· δια τούτο έσπευσεν εκ μέσου πονηρίας. Οι δε λαοί ιδόντες και μη νοήσαντες, μηδέ θέντες επί διανοία το τοιούτον, ότι χάρις και έλεος εν τοις οσίοις αυτού, και επισκοπή εν τοις εκλεκτοίς αυτού.  

Σοφίας Σολομώντος το Ανάγνωσμα. (Κεφ. ε' 15)

Δίκαιοι εις τον αιώνα ζώσι, και εν Κυρίω ο μισθός αυτών, και η φροντίς αυτών παρά Υψίστω. Δια τούτο λήψονται το βασίλειον της ευπρεπείας, και το διάδημα του κάλλους εκ χειρός Κυρίου· ότι τη δεξιά αυτού σκεπάσει αυτούς, και τω βραχίονι υπερασπιεί αυτών. Λήψεται πανοπλίαν τον ζήλον αυτού, και οπλοποιήσει την κτίσιν εις άμυναν εχθρών. Ενδύσεται θώρακα, δικαιοσύνην· και περιθήσεται κόρυθα, κρίσιν ανυπόκριτον. Λήψεται ασπίδα ακαταμάχητον οσιότητα· οξυνεί δε απότομον οργήν εις ρομφαίαν. Συνεκπολεμήσει αυτώ ο κόσμος επί τους παράφρονας· πορεύσονται εύστοχοι βολίδες αστραπών, και ως από ευκύκλου τόξου, των νεφών, επί σκοπόν αλούνται· και εκ πετροβόλου θυμού πλήρεις ριφήσονται χάλαζαι. Αγανακτήσει κατ’ αυτών ύδωρ θαλάσσης· ποταμοί δε συγκλύσουσιν αποτόμως. Αντιστήσεται αυτοίς πνεύμα δυνάμεως, και ως λαίλαψ εκλικμήσει αυτούς, και ερημώσει πάσαν την γην ανομία, και η κακοπραγία περιτρέψει θρόνους δυναστών. Ακούσατε ουν βασιλείς, και σύνετε· μάθετε δικασταί περάτων γης. Ενωτίσασθε οι κρατούντες πλήθους, και γεγαυρωμένοι επί όχλοις εθνών· ότι εδόθη παρά Κυρίου η κράτησις υμίν, και η δυναστεία παρά Υψίστου.

Λιτή. Ήχος α’ .

Τω θείω φόβω στοιχούμενος, των εντολών του Σωτήρος εργάτης δόκιμος, ώφθης Ιωσήφ θεόληπτε· και των πάλαι Οσίων βαδίσας τοις ίχνεσι, της ίσης χάριτος ηξίωσαι, παρά του πάντων Δεσπότου· διο των θείων λειψάνων σου, η μυρίπνοος σορός, βρύει ιάματα, και πληροί τας αιτήσεις, των ευλαβώς προσιόντων και βοώντων· Κύριε, πρεσβείαις του Οσίου Σου, σώσον τας ψυχάς ημών.

Ήχος β’ .

Η απειρόδωρος χάρις του Πνεύματος, τοις σοις λειψάνοις ενοικούσα, οσμής θείας ταύτα έπλησε, και δύναμιν παρέσχετο, ενεργείν τας ιάσεις· Χριστός γαρ Ον ηγάπησας, εξ όλης καρδίας, θαυμαστώς σε εδόξασεν, εν τοις εσχάτοις χρόνοις, Ιωσήφ Πάτερ Όσιε· ω πρέσβευε δεόμεθα, ρύεσθαι ημάς πάσης θλίψεως, και σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ήχος γ’

Των ευσεβούντων τα συστήματα, ευλαβώς προσέλθωμεν, τη εν Καψά του Βαπτιστού Μονή, και τοις θείοις λειψάνοις προσπέσωμεν, Ιωσήφ του θεόφρονος· ιδού γαρ πάσι πρόκεινται, ως ιλαστήρον θείον, από του τάφου ανακομισθέντα, και της μελλούσης ζωής, τα σύμβολα προφαίνουσιν· ενεργούσι γαρ θαύματα, και ψυχών ρύπους καθαίρουσι, και σωμάτων ιώνται πάθη. Αλλ’ ω Φιλάνθρωπε Κύριε, ο τον Όσιόν Σου δοξάσας, της αιωνίου δόξης και ημάς αξίωσον, ταις αυτού δεήσεσι.

Ήχος δ’ .

Πεπληρωμένα ουρανίου ευωδίας, και τον κροκιβαφή χρωμτισμόν φέροντα, εκ του τάφου ανεκομίσθησαν, τα ιερά σου λείψανα, ηγιασμένε Πάτερ Ιωσήφ· και τη εξ αυτών προϊούση δυνάμει, αοράτων πνευμάτων πέπτωκεν η ισχύς και οι ασθενούντες δύναμιν περιεζώσαντο, κατά την θείαν φωνήν· πάσι γαρ παρέχεις τας αιτήσεις, τη δεδομένη σοι χάριτι, και πρεσβεύεις απαύστως, πταισμάτων διδόναι συγχώρησιν, τοις τη αγία σου σορώ καταφεύγουσι.

Δόξα. Και νυν. Ήχος πλ. α’ .

Της αιωνίου ζωής κληρονόμος γενόμενος, τη καθαρωτάτη ασκήσει σου, Ιωσήφ Πάτερ Όσιε, πάντας ημάς διεγείρεις, προς κτήσιν των κρειττόνων, τη των θαυμάτων επιδείξει· και τα θείά σου λείψανα, ως θησαυρόν πολύτιμον, και κλήρον ακήρατον, ημίν καταλέλοιπας, δοξασθέντα θείω Πνεύματι· ων την ανακόμισιν γεραίροντες χαρμοσύνως βοώμεν· Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος.

Απόστιχα. Το Αναστάσιμον. Ήχος δ'

Κύριε, ανελθών εν τω Σταυρώ, την προγονικήν ημών κατάραν εξήλειψας, και κατελθών εν τω Άδη τους απ' αιώνος δεσμίους ηλευθέρωσας, αφθαρσίαν δωρούμενος των ανθρώπων τω γένει. Δια τούτο υμνούντες δοξάζομεν, την ζωοποιόν και σωτήριόν σου Έγερσιν.

Και είτα του Οσίου. Ήχος πλ. α’ . Χαίροις ασκητικών.

Στ.: Τίμιος εναντίον Κυρίου, ο θάνατος του Οσίου Αυτού.

Χαίροις, ο ιερός Ιωσήφ, ο εν τη δόξη του Θεού ευφραινόμενος, ως ζήσας ζωήν οσίαν, εν εγκρατεία πολλή, και συντόνοις πόνοις της ασκήσεως· εντεύθεν τα θείά σου, ημίν δέδωκας λείψανα, ηγιασμένα, και οσμής θείας εύπνοιαν, αποπνέοντα, και πιστούς καταφραίνοντα· ώνπερ την ανακόμισιν, πιστώς εορτάζοντες, τον σον ισάγγελον βίον, χρεωστικώς μακαρίζομεν, Χριστόν ανυμνούντες, τον λαμπρώς σε εν εσχάτοις χρόνοις δοξάσαντα.

 Στ.: Οι ιερείς Σου Κύριε ενδύσονται δικαιοσύνην, και οι Όσιοί Σου αγαλλιάσει αγαλλιάσονται.

Μνείαν, της εκ του τάφου σοφέ, εκκομιδής των μυριπνόων λειψάνων σου, τελούντες πανευχαρίστως, τον αναστάντα Χριστόν, και φθοράς τον κόσμον συνεγείραντα, δοξάζομεν Όσιε, τον πλουσίαν σοι δύναμιν, παρεσχηκότα, ενεργείν τα ιάματα, τοις προστρέχουσι, τοις αγίοις λειψάνοις σου· ώνπερ την ανακόμισιν, φαιδρώς εορτάζοντες, τη λαμπροφόρω ημέρα, της του Σωτήρος εγέρσεως, αιτούμέν σου Πάτερ, δυσωπείν υπέρ των πίστει, υμνολογούντων σε.

 Στ.: Μακάριος ανήρ ο φοβούμενος τον Κύριον.

Χαίρει, η εν Καψά εν Χριστώ, Μονή αγία του Προδρόμου και γάνυται, κατέχουσα εν τοις κόλποις, ως θησαυρόν τιμαλφή, τον σορόν θεόφρον των λειψάνων σου, οις πίστει προστρέχοντες, ασθενείς θεραπεύονται, και ατεκνίας, των δεσμών απολύονται, αι στειρευούσαι, τη δοθείση σοι χάριτι· όθεν η θεία κάρα σου, σταγόνας προχέουσα, μύρου ευώδους εκπλήττει, των ευσεβών την διάνοιαν, πιστώς ανυμνούντων, Ιωσήφ θαυματοφόρε, τον σε δοξάσαντα.

Δόξα. Ήχος πλ. δ’ .

Ασκητικώς βιωσάμενος, των εν κόσμω εμάκρυνας τερπνών, νοΐ τελείω, Ιωσήφ παμμακάριστε· και τω Θεώ οικειωθείς, των παρ’ Αυτού επλήσθης δωρεών, ως καθαρός τη καρδία· ων και τα θείά σου λείψανα,, μυστικών μετασχόντα, τοις πάσιν εκφαίνουσιν, ης ηξίωσαι λαμπρότητος Όσιε. Αυτής και ημείς μετασχοίημεν, δεόμεθα Πάτερ, ταις προς Χριστόν πρεσβείαις σου.

Και νυν...

Αναστάσεως ημέρα, και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει, και αλλήλους περιπτυξώμεθα. Είπωμεν αδελφοί, και τοις μισούσιν ημάς· Συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει, και ούτω βοήσωμεν· Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος.

Χριστός Ανέστη...

Και το Απολύτικιον του Οσίου. Ήχος α’ . Της ερήμου πολίτης.

Των σεπτών σου λειψάνων ιερώς εορτάζοντες, Ιωσήφ θεοφόρε, την εκ τάφου εκκόμισιν, πληρούμεθα οσμής πνευματικής, και χάριτος πλουσίας εξ αυτών· θείας δόσεις γαρ παρέχεις ως αληθώς, τοις πίστει εκβοώσί σοι· δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου, πάσιν ιάματα.

Και πάλιν το· Χριστός ανέστη...

 Απόλυσις.

ΟΡΘΡΟΣ

 Ο ιερεύς· Δόξα τη Αγία... και το· Χριστός ανέστη..., κατά την τάξιν του Πάσχα. Μετά την συναπτήν ψάλλομεν το εξής Κάθισμα του Οσίου.

Ήχος α’ . Τον τάφον Σου Σωτήρ.

Βιώσας ιερώς, εν Καψά θεοφόρε, των πάλαι ασκητών, εκομίσω την χάριν, μεθ’ ων Ιωσήφ Όσιε, τον Σωτήρα ικέτευε, δούναι άφεσιν, αμαρτιών ημίν πάσι, τοις γεραίρουσιν, εκκομιδήν την αγίαν, των θείων λειψάνων σου.

Δόξα.

Η θεία σου σορός, δωρεά ουρανίω, αεί θαυματουργεί, τοις πιστώς προσιούσιν· ήσπερ την ανακόμισιν, Ιωσήφ εορτάζοντες, ανυμνούμέν σε, ως προς Χριστόν ημών πρέσβυν, και ως έφορον, της εν Καψά θείας Μάνδρας, και θείον αγλάϊσμα.

Και νυν.

Ανέστης εκ νεκρών, η ζωή των απάντων, και ήγειρας Αδάμ, εκ κευθμώνων του άδου· διο Σου την Ανάστασιν, Ζωοδότα δοξάζομεν, και βοώμέν Σοι· τω ανεσπέρω φωτί Σου, ημάς φώτισον, και των παθών ημών Σώτερ, τον ζόφον διάλυσον.

Μετά τον Πολυέλεον, Κάθισμα. Ήχος γ’ . Την ωραιότητα.

Τη των λειψάνων σου, αγία λάρνακι, πιστώς προσπίπτοντες, αγιαζόμεθα, και νοσημάτων χαλεπών, λυτρούμεθα θεοφόρε· χάρις γαρ εκκέχυται, εν αυτοίς η του Πνεύματος, Ιωσήφ μακάριε, εις ημών περιποίησιν· διο και τω Σωτήρι βοώμεν· δόξα Χριστέ τη Αναστάσει Σου.

Δόξα. Και νυν.

Νεκρώσας θάνατον, τω θείω κράτει Σου, ζωήν αθάνατον, ημίν επήγασας, και αφθαρσίαν αληθή, και δόξαν την υπέρ λόγον· όθεν Σου την ένδοξον, Ζωοδότα Ανάστασιν, σήμερον δοξάζοντες, ευσεβώς εκβοώμέν Σοι· Ανάστησον ημάς εκ του τάφου, και των παθών ημών Οικτίρμον.

 Είτα, οι Αναβαθμοί· το α’  ἀντίφωνον του δ’  ἤχου.

Προκείμενον: Τίμιος εναντίον Κυρίου, ο θάνατος του Οσίου Αυτού.

Στ.: Μακάριος ανήρ ο φοβούμενος τον Κύριον.

Ευαγγέλιον οσιακόν.

Ανάστασιν Χριστού...

Δόξα: Ταις του Σου Οσίου...

Και νυν: Ταις της Θεοτόκου...

Ιδιόμελον. Ήχος β . Στ.: Ελέησόν με ο Θεός...

Της ισαγγέλου ζωής, λελαμπρυσμένος ταις χάρισιν, εν τω νυμφώνι της ανω δόξης, χοροβατοίς δια παντός, Ιωσήφ τρισόλβιε· και Αγγέλοις συνών, και Αγίων χοροίς, απαύστως ικέτευε, σώζεσθαι τους σε μακαρίζοντας.

 Είτα, οι Κανόνες· του Πάσχα, και του Οσίου.

Ο Κανών του Πάσχα, ποίημα Ιωάννου του Δαμασκηνού.

Ωδή α’ Ήχος α’ ειρμός

Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν Λαοί, Πασχα Κυρίου, Πασχα· εκ γαρ θανάτου προς ζωήν, και εκ γης προς ουρανόν, Χριστός ο Θεός, ημάς διεβίβασεν, επινίκιον

άδοντας. 

Καθαρθώμεν τας αισθήσεις, και οψόμεθα, τω απροσίτω φωτί της αναστάσεως, Χριστόν εξαστράπτοντα, και, Χαίρετε, φάσκοντα, τρανώς ακουσόμεθα, επινίκιον άδοντες.

Ουρανοί μεν επαξίως ευφραινέσθωσαν, γη δε αγαλλιάσθω, εορταζέτω δε κόσμος, ορατός τε άπας και αόρατος· Χριστός γαρ εγήγερται, ευφροσύνη αιώνιος.

 Και ο Κανών του Οσίου, ου η ακροστιχίς: Την σορόν σου Ιωσήφ γεραίρω. Γερασίμου.

Ωδή α’ . Ήχος και Ειρμός ο αυτός.

Των Αγίων ταις χορείαις, ως θεράπων Χριστού, άμα και τοις Αγγέλοις, συναυλιζόμενος αεί, εκδυσώπει Ιωσήφ, Χριστόν τον Θεόν, δοθήναί μοι έλλαμψιν, ανυμνούντί σε Όσιε.

Η σορός των σων λειψάνων, ως λειμών ευανθής, πνέει του Παρακλήτου, την ευωδίαν την τερπνήν, και ευφραίνει ημάς, σοφέ Ιωσήφ, ων νυν εορτάζομεν, την εκ τάφου ανάδειξιν.

Νόμω θείω την ζωήν σου, κατευθύνων σαφώς, ήρας ζυγόν τον θείον, και ηκολούθησας Χριστώ, ασκητική διαγωγή σοφέ Ιωσήφ· εντεύθεν ισότιμος, των Αγίων γεγένησαι.

Θεοτοκίον.

Σαρκωθείς ο Θεός Λόγος, εξ αιμάτων των Σων, Κόρη αναλλοιώτως, Θεός και άνθρωπος ημίν καθωράθη τοις εν γη, της πάλαι αράς, αγνή εξαιρούμενος, τους υμνούντας τον τόκον Σου.

Καταβασία

Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν Λαοί, Πασχα Κυρίου, Πασχα· εκ γαρ θανάτου προς ζωήν, και εκ γης προς ουρανόν, Χριστός ο Θεός, ημάς διεβίβασεν, επινίκιον άδοντας.

Χριστός ανέστη... γ'

Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου καθώς προείπεν, έδωκεν ημίν την αιώνιον ζωήν και μέγα έλεος.

Είτα, Συναπτή μικρά μεθ' ην Εκφώνησις: Ότι σον το κράτος...

Ωδή γ’ Ο ειρμός

Δεύτε πόμα πίωμεν καινόν, ουκ εκ πέτρας αγόνου τερατουργούμενον, αλλ' αφθαρσίας πηγήν, εκ τάφου ομβρήσαντος Χριστού, εν ω στερεούμεθα».

Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη, και τα καταχθόνια· εορταζέτω γουν πάσα κτίσις, την Έγερσιν Χριστού, εν η εστερέωται.

Χθες συνεθαπτόμην σοι Χριστέ συνεγείρομαι σήμερον αναστάντι σοι, συνεσταυρούμην σοι χθες, αυτός με συνδόξασον Σωτήρ, εν τη βασιλεία σου.

Και του Οσίου.

Όλην σου την έφεσιν σοφέ, προς Χριστόν ανατείνας ψυχής θερμότητι, αγγελικώς επί γης, εβίωσας Πάτερ Ιωσήφ, και δόξης ηξίωσαι.

Ρείθροις αρδομένη μυστικώς, η σορός των λειψάνων σου θείου Πνεύματος, αναπηγάζει ημίν, ιάματα Πάτερ Ιωσήφ, ψυχής τε και σώματος.

Όλος οσιώθης τω Χριστώ, εγκρατείας τοις πόνοις νουν καθηράμενος, και εν Καψά την Μονήν, Χριστού τω Προδρόμω Ιωσήφ, ανίδρυσας Όσιε.

Θεοτοκίον.

Νέκρωσον σαρκός μου τας ορμάς, η τεκούσα Παρθένε Χριστόν εν σώματι, τον την αρχαίαν αράν, νεκρώσαντα ξύλω του Σταυρού, και ημάς ζωώσαντα.

Καταβασία

Δεύτε πόμα πίωμεν καινόν, ουκ εκ πέτρας αγόνου τερατουργούμενον, αλλ' αφθαρσίας πηγήν, εκ τάφου ομβρήσαντος Χριστού, εν ω στερεούμεθα.

Χριστός ανέστη... γ'

Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου καθώς προείπεν, έδωκεν ημίν την αιώνιον ζωήν και μέγα έλεος.

Είτα, Συναπτή μικρά μεθ' ην Εκφώνησις: Ότι συ ει ο Θεός ημών...

Κοντάκιον. Ήχος δ’

Ει και εν τάφω κατήλθες αθάνατε, αλλά του Άδου καθείλες την δύναμιν, και ανέστης ως νικητής, Χριστέ ο Θεός, γυναιξί Μυροφόροις φθεγξάμενος. Χαίρετε, και τοις σοις Αποστόλοις ειρήνην δωρούμενος ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν.

Κάθισμα. Ήχος δ’ . Ταχύ προκατάλανε.

Τα θείά σου λείψανα από του πόνου σοφέ, ημίν ανεφάνησαν, εκκομισθέντ πιστώς, ως ρόδα ηδύπνευστα, ώνπερ τη ευωδία, ο εχθρός ο δυσώδης, οίχεται και ιώνται, εκ δεινών παθημάτων, οι τούτοις προσιόντες, και σε μακαρίζοντες.

Δόξα. Και νυν.

Εκ τάφου ως ήλιος εξανατείλας Χριστέ, φωτός θείου έπλησας τας διανοίας ημών, τη θεία εγέρσει Σου· θέλων γαρ ενεκρώθης, τη σαρκί πανοικτίρμον, πάντας δε εκ του άδου, αναστάς συνεγείρεις· διόΣου την φωσφόρον, Ανάστασιν δοξάζομεν.

Ωδή δ’ Ο ειρμός

Επί της θείας φυλακής ο θεηγόρος Αββακούμ, στήτω μεθ' ημών και δεικνύτω, φαεσφόρον Άγγελον, διαπρυσίως λέγοντα· Σημερον σωτηρία τω κόσμω, ότι ανέστη Χριστός ως παντοδύναμος.

Άρσεν μεν, ως διανοίξαν, την παρθενεύουσαν νηδύν, πέφηνε Χριστός, ως βροτός δε, αμνός προσηγόρευται, άμωμος δε, ως άγευστος κηλίδος, το ημέτερον Πασχα, και ως Θεός αληθής, τέλειος λέλεκται.

Ως ενιαύσιος αμνός, ο ευλογούμενος ημίν, στέφανος χρηστός εκουσίως, υπέρ πάντων τέθυται, Πασχα το καθαρτήριον, και αύθις εκ του τάφου ωραίος, δικαιοσύνης ημίν έλαμψεν ήλιος.

Ο θεοπάτωρ μεν Δαυΐδ, προ της σκιώδους κιβωτού ήλατο σκιρτών, ο λαός δε του Θεού ο άγιος, την των συμβόλων έκβασιν, ορώντες, ευφρανθώμεν ενθέως, ότι ανέστη Χριστός ως παντοδύναμος.

Και του Οσίου.

Σαρκός νεκρώσας τας ορμάς, αγώσί σου ασκητικοίς, ώφθης απαθείας δοχείον, ω Ιωσήφ Πατήρ ημών, και πάντων ισοστάσιος, των πάλαι θεοφόρων Πατέρων, μεθ’ ων της άνω τρυφάς αγαλλιάσεως.

Οδώ ωράθης μυστικώς, Πάτερ γυναίω τω πιστώ, την προς την Μονήν σου πορείαν, ασφαλώς δεικνύμενος, και άπαντες εθαύμασαν, ως έγνωσαν της σης εμφανείας, τον ξένον τρόπον δι’ ου ημάς ωδήγησας.

Υπό Θεού οδηγηθείς, τη εν Καψά θεία Μονή, ένθα τεθησαύρισται Πάτερ, η θήκη των λειψάνων σου, η Κάρα σου η πάντιμος, μύρου ευώδους εκρρέει θρόμβους, ω οι χριόμενοι νόσων απαλλάτονται.

Θεοτοκίον.

Ισχύν μοι δίδου κατ’ εχθρού, του πολεμούντός με αεί, εν νυκτί αγνή και ημέρα λόγοις τε και πράξεσιν, ως αν άτρωτος γένωμαι, ταις τούτου επηρείαις Παρθένε, και καθαρθώ μολυσμών σαρκός και πνεύματος.

Καταβασία

Επί της θείας φυλακής ο θεηγόρος Αββακούμ, στήτω μεθ' ημών και δεικνύτω, φαεσφόρον Άγγελον, διαπρυσίως λέγοντα· Σημερον σωτηρία τω κόσμω, ότι ανέστη Χριστός ως παντοδύναμος.

Χριστός ανέστη... γ'

Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου καθώς προείπεν, έδωκεν ημίν την αιώνιον ζωήν και μέγα έλεος.

Είτα, Συναπτή μικρά μεθ' ην Εκφώνησις: Ότι αγαθός και φιλάνθρωπος..

Ωδή ε’ Ο ειρμός

Ορθρίσωμεν όρθρου βαθέος, και αντί μυρου τον ύμνον προσοίσομεν τω Δεσπότη, και Χριστόν οψόμεθα, δικαιοσύνης ήλιον, πάσι ζωήν ανατέλλοντα.

Την άμετρόν σου ευσπλαγχνίαν, οι ταις του Άδου σειραίς, συνεχόμενοι δεδορκότες, προς το φως ηπείγοντο Χριστέ, αγαλλομένω ποδί, Πασχα κροτούντες αιώνιον.

Προσέλθωμεν λαμπαδηφόροι, τω προϊόντι Χριστώ εκ του μνήματος, ως νυμφίω, και συνεορτάσωμεν ταις φιλεόρτοις τάξεσι, Πασχα Θεού το σωτήριον.

Και του Οσίου.

Ως είληφας χάριν θεόθεν, δεσμά στειρώσεως λύεις, γυναίων σοι προσελθόντων, ευλαβώς μακάριε, και χους από του τάφου σου, θαύματα Πάτερ ειργάσατο.

Συνέσεως θείας επλήσθης, ω Ιωσήφ θεοφόρε, αμέμπτω σου πολιτεία· νυν δε των λειψάνων σου, η θήκη η μυρίμπνοος, βρύει πιστοίς τα ιάματα

Ηγίασται Πάτερ η θήκη, των σων αγίων λειψάνων, τη άνωθεν χορηγία, ης από του μνήματος, την θείαν ανακόμισιν, ύμνοις σεπτώς εορτάζομεν.

Θεοτοκίον.

Φωτί Σου τω θείω Παρθένε, την σκοτισθείσαν ψυχήν μου, τοις πάθεσι της κακίας, φώτισον πανάμωμε, ως αν αποκρούσωμαι, πάντα του εχθρού τα βουλεύματα

Καταβασία

Ορθρίσωμεν όρθρου βαθέος, και αντί μύρου τον ύμνον προσοίσομεν τω Δεσπότη, και Χριστόν οψόμεθα, δικαιοσύνης ήλιον, πάσι ζωήν ανατέλλοντα.

Χριστός ανέστη... γ’

Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου καθώς προείπεν, έδωκεν ημίν την αιώνιον ζωήν και μέγα έλεος.

Είτα, Συναπτή μικρά μεθ' ην Εκφώνησις: Ότι ηγίασται...

Ωδή ς’ Ο ειρμός

Κατήλθες εν τοις κατωτάτοις της γης, και συνέτριψας μοχλούς αιωνίους, κατόχους πεπεδημένων Χριστέ, και τριήμερος ως εκ κήτους Ιωνάς, εξανέστης του τάφου.

 

Φυλάξας τα σήμαντρα σώα Χριστέ, εξηγέρθης του τάφου, ο τας κλεις της Παρθένου μη λυμηνάμενος εν τω τόκω σου, και ανέωξας ημίν, Παραδείσου τας πύλας.

Σώτέρ μου το ζων τε και άθυτον, ιερείον, ως Θεός, σεαυτόν εκουσίως, προσαγαγών τω Πατρί, συνανέστησας, παγγενή τον Αδάμ, αναστάς εκ του τάφου.

Και του Οσίου.

Γαλήνην, και αγιασμόν τε και φως, οι προστρέχοντες τη θεία σορώ σου, κομίζονται Ιωσήφ θαυμαστέ· όθεν άπασαν, η Σητεία τοις πολλοίς, θαύμασί σου καυχάται.

Εκ τάφου, οία θησαυρός αληθής, ανεφάνησαν ημίν θεοφόρε, τα θείά σου λείψανα Ιωσήφ, ων γεραίροντες, νυν την ανακομιδήν, τον Σωτήρα υμνούμεν.

Ρωσθείσα, από πυρετού χαλεπού, χουν λαβούσα εκ του τάφου σου Πάτερ, η πάσχουσα προν γυνή Ιωσήφ, ανεκήρυττε, το σον θαύμα εμφανώς, τη Μονή σου ως ήλθε.

Θεοτοκίον.

Ανθρώπων, και του Ποιητού του παντός, της κτιστής τε και ακτίστου ουσίας, μεθόριον ανεδείχθης αγνή, ως κυήσασα, τον Σωτήρα και Θεόν, Θεοτόκε Παρθένε.

Καταβασία

Κατήλθες εν τοις κατωτάτοις της γης, και συνέτριψας μοχλούς αιωνίους, κατόχους πεπεδημένων Χριστέ, και τριήμερος ως εκ κήτους Ιωνάς, εξανέστης του τάφου.

Χριστός ανέστη... γ’

Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου καθώς προείπεν, έδωκεν ημίν την αιώνιον ζωήν και μέγα έλεος.

Είτα, Συναπτή μικρά μεθ' ην Εκφώνησις: Συ γαρ ει ο βασιλεύς...

Κοντάκιον. Ήχος β’ . Τοις των αιμάτων σου.

Αγγελικώς εν Καψά βιωσάμενος, της των Αγγέλων ευκλείας ηξίωσαι· ημείς δε των θείων λειψάνων σου, περικυκλούντες την θήκην βοώμέν σοι· συ ει Ιωσήφ ημών καύχημα.

Ο Οίκος.

Ακολουθήσας τω Χριστώ, απεριτρέπτω γνώμη, και αρνησάμενος σαυτόν, και τας εν κόσμω ηδονάς, βίον ισάγγελον διήνυσας, εν τη Καψά Μονή σκηνώσας, και σκήνωμα έμψυχον γέγονας, δι’ εμμελείας αρετών, Τριάδος της Αγίας, παμμακάριστε Πάτερ. Διο των τιμίων λειψάνων σου την ανακομιδήν εορτάζοντες, κομιζόμεθα εξ αυτών ρώσιν ψυχής και σώματος, και πόνων απολύτρωσιν, και πειρασμών απαλλαγήν, τη θεία σου πρεσβεία· και τη εξ αυτών προϊούση ευωδία, την των ακαθάρτων παθών δυσωδίαν αποβάλλομεν· πασ γαρ βοηθείς μακάριε, και των βοώντων σοι προΐστασαι· συ ει Ιωσήφ ημών καύχημα.

Συναξάριον. Του Μηναίου και είτα·

Τη αυτή ημέρα, Τετάρτη της Διακαινησίμου, εορτάζομεν την ανακομιδήν των τιμίων λειψάνων του Οσίου Ιωσήφ, του επονομαζομένου Γεροντογιάννη, ήτις εγένετο τη Ζ’  Μαΐου του 1982. Την εκκομιδήν των σεπτών σου λειψάνων, υμνούντες Πάτερ σην χάριν εξαιτούμεν. Εβδομάτη Ιωσήφ, μυρόεντα οστά φάνθησαν.

 Τη αυτή ημέρα, η Σύναξις πάντων των Σιναϊτών Αγίων. Θεοεικέλους Σιναΐτας Οσίους, και Αθλητάς άσμασι κοινοίς δει μέλπειν.

 Τη αυτή ημέρα, η Σύναξις της Εικόνος της Θεοτόκου, της επονομαζομένης Υψενής, ης η αγία και θαυματουργός Εικών ευρεθείσα υπό του Οσίου και θεοφόρου Πατρός ημών Μελετίου θησαυρίζεται εν τη εν Ρόδω φερώνυμω αγία Μονή. Τη Μονή σου Πάναγνε την σην Εικόνα, ως ταμείον δέδωκας της χάριτός σου.

Η αγία αύτη και πανυπέρτιμος Εικών της Υπεραγίας Θεοτόκου υπήρχε κεχωσμένη εν τη γη, υποκάτω ελαίας τινός, εν τόπω καλουμένω «Υψενή», εγγύς του χωρίου Λάρδος της Ρόδου κειμένω. Προσευχομένου ποτέ εκεί του Οσίου και θεοφόρου Πατρός ημών Μελετίου εφάνη αυτώ στήλη πυρός εξ ουρανού κατερχομένη και εστώσα επί τον τόπον ένθα ην κεκρυμμένη η τιμία Εικών. Έκθαμβος ούτος τω τοιούτω θεάματι γενόμενος προσήλθε τω τόπω εκείνω, ένθα έστη η φωτοειδής στήλη, και ανασκάψας ανεύρε τον πολύτιμον τούτον θησαυρόν, ον και μετ  εὐλαβείας ασπασάμενος έλαβεν μεθ  ἑαυτοῦ. Αλλ  ἡ Υπεραγία Θεοτόκος φανείσα κατ  ὄναρ τω Οσίω Πατρί διετάξατο αυτώ ίνα οικοδομήση εν τω τόπω της ευρέσεως Ναόν, ον και ανεγείρας ο μακάριος ενίδρυσεν εν αυτώ ως βασίλισσαν εν θρόνω αγίω την φανερωθείσαν ταύτην αγίαν Εικόνα, ένθα ευρίσκεται άχρι της σήμερον ιάματα πηγάζουσα τοις προσερχομένοις εν πίστει και ευλαβεία.

Ταις αυτών Αγίαις πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.

 Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν Άγιον, Κυριον, Ιησούν τον μόνον αναμάρτητον. Τον Σταυρόν σου, Χριστέ, προσκυνούμεν, και την αγίαν σου Ανάστασιν υμνούμεν και δοξάζομεν. Συ γαρ ει Θεός ημών, εκτός σου άλλον ουκ οίδαμεν, το όνομά σου ονομάζομεν. Δεύτε πάντες οι πιστοί, προσκυνήσωμεν την του Χριστού αγίαν Ανάστασιν· ιδού γαρ ήλθε δια του Σταυρού, χαρά εν όλω τω κόσμω. Δια παντός ευλογούντες τον Κυριον, υμνούμεν την Ανάστασιν αυτού· Σταυρόν γαρ υπομείνας δι' ημάς, θανάτω θάνατον ώλεσεν. γ'

Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου καθώς προείπεν, έδωκεν ημίν την αιώνιον ζωήν και μέγα έλεος. γ'.

Ωδή ζ' Ο ειρμός

Ο Παίδας εκ καμίνου ρυσάμενος, γενόμενος άνθρωπος, πάσχει ως θνητός, και δια Παθους το θνητόν, αφθαρσίας ενδύει ευπρέπειαν, ο μόνος ευλογητός των Πατέρων, Θεός και υπερένδοξος.

Γυναίκες μετά μύρων θεόφρονες, οπίσω σου έδραμον, ον δε ως θνητόν, μετά δακρύων εζήτουν, προσεκύνησαν χαίρουσαι ζώντα Θεόν, και Πασχα το μυστικόν σοις Χριστέ Μαθηταίς ευηγγελίσαντο.

Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου απαρχήν, και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον, τον μόνον ευλογητόν των Πατέρων, Θεόν και υπερένδοξον.

Ως όντως ιερά και πανέορτος, αύτη η σωτήριος, νυξ και φωταυγής, της λαμπροφόρου ημέρας, της Εγέρσεως ούσα προάγγελος, εν η το άχρονον φως, εκ τάφου σωματικώς πάσιν επέλαμψεν.

Και του Οσίου.

Ιδού από του μνήματος Όσιε, πιστοί συνεκόμισαν, πίστει και χαρά, τα λείψανά σου τα σεπτά, ευωδίαν εκπέμποντα άρρητον, τον ευλογητόν ανυμνούντες, Θεόν και υπερένδοξον.

Ρυσθείς ο ασθενών ως εχρίσατο, τω μύρω της κάρας σου, κνισμού χαλεπού, την σοι δοθείσαν εκ Θεού, θείαν χάριν εκήρυττεν Όσιε, τον μόνον ευλογητόν μεγαλύνων, Θεόν τον σε δοξάσαντα.

Ως θείον αρωγόν και συλλήπτορα, γεραίρει σε Όσιε, μετά τον Βαπτιστήν, η εν Καψά θεία Μονή, και Σητεία η πάσα κηρύττει σου, θαυμάτων σου τας πολλάς ενεργείας Ιωσήφ Πάτερ Όσιε.

Θεοτοκίον.

Γενού μοι προσφυγή και στερέωμα, Παρθένε πανάμωμε, πίστει δυσωπώ, ριπιζομένω χαλεπώς, προσβολαίς του πικρού πολεμήτορος, και σύντριψον αυτού την μανίαν, την κατ’ εμού του δούλου Σου.

Καταβασία

Ο Παίδας εκ καμίνου ρυσάμενος, γενόμενος άνθρωπος, πάσχει ως θνητός, και δια Παθους το θνητόν, αφθαρσίας ενδύει ευπρέπειαν, ο μόνος ευλογητός των Πατέρων, Θεός και υπερένδοξος.

Χριστός ανέστη... γ'

Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου καθώς προείπεν, έδωκεν ημίν την αιώνιον ζωήν και μέγα έλεος.

Είτα, Συναπτή μικρά μεθ' ην Εκφώνησις: Είη το κράτος...

Ωδή η’ Ο ειρμός

Αύτη η κλητή και αγία ημέρα, η μία των Σαββάτων, η βασιλίς και κυρία, εορτών εορτή, και πανήγυρις εστί πανηγύρεων, εν η ευλογούμεν, Χριστόν εις τους αιώνας.

Δεύτε του καινού της αμπέλου γεννήματος της θείας ευφροσύνης, εν τη ευσήμω ημέρα της εγέρσεως, βασιλείας τε Χριστού κοινωνήσωμεν, υμνούντες αυτόν, ως Θεόν εις τους αιώνας.

Άρον κύκλω τους οφθαλμούς σου Σιών και ίδε· ιδού γαρ ήκασί σοι, θεοφεγγείς ως φωστήρες, εκ δυσμών και βορρά, και θαλάσσης, και εώας τα τέκνα σου εν σοι ευλογούντα, Χριστόν εις τους αιώνας.

Πατερ παντοκράτορ, και Λογε, και Πνεύμα, τρισίν ενιζομένη, εν υποστάσεσι φύσις, υπερούσιε και υπέρθεε εις σε βεβαπτίσμεθα, και σε ευλογούμεν, εις πάντας τους αιώνας.

Και του Οσίου.

Εκ της ιεράς και αγίας σου κάρας, οία ιδρώτος θρόμβοι, και πανευώδεις σταγόνες, καθοράται σοφέ, η της χάριτος Θεού επιφοίτησις, δι’ ων οι χρισθέντες, εύρον την θεραπείαν.

Ρώσιν αληθή, και υγείαν τελείαν, εύρατο το παιδίον, ο οι τεκόντες εν πίστει, εν τω τάφω τω σω, εναπέθεντο αιτούντες την χάριν σου· όθεν και το θαύμα, εκήρυττον τοις πάσι.

Αγιοπρεπή πολιτείαν ανύσας, Αγίων ταις χορείαις, μετά το τέλος συνήφθης, Ιωσήφ θαυμαστέ, και αγίοις σου λειψάνοις μακάριε, ημάς αγιάζεις, τους πόθω σε τιμώντας.

Θεοτοκίον.

Σάρκα εκ των Σων, παναγίων αιμάτων, λαβών ο Θεός Λόγος, απεριτρέπτως Παρθένε, την ουσίαν ημών, της αρχαίας κατάρας ερρύσατο· όθεν Σε υμνούμεν, ως πύλην σωτηρίας.

Καταβασία

Αύτη η κλητή και αγία ημέρα, η μία των Σαββάτων, η βασιλίς και κυρία, εορτών εορτή, και πανήγυρις εστί πανηγύρεων, εν η ευλογούμεν, Χριστόν εις τους αιώνας.

Χριστός ανέστη... γ'

Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου καθώς προείπεν, έδωκεν ημίν την αιώνιον ζωήν και μέγα έλεος.

Είτα, Συναπτή μικρά μεθ' ην Εκφώνησις: Ότι ηυλόγηται...

Ωδή θ’ Ο ειρμός

Ο Άγγελος εβόα τη Κεχαριτωμένη· αγνή Παρθένε χαίρε, και πάλιν ερώ χαίρε· ο Σος Υιός ανέστη, τριήμερος εκ τάφου.

Φωτίζου, φωτίζου, η νέα Ιερουσαλήμ· η γαρ δόξα Κυρίου επί σε ανέτειλε. Χορευε νυν, και αγάλλου Σιών, συ δε αγνή, τέρπου Θεοτόκε, εν τη εγέρσει του τόκου σου.

Μεγάλυνον ψυχήν μου, τον εξαναστάντα, τριήμερον εκ τάφου, Χριστόν τον Ζωοδότην.

Ω θείας, ω φίλης, ω γλυκυτάτης σου φωνής· μεθ' ημών αψευδώς γαρ, επηγγείλω έσεσθαι, μέχρι τερμάτων αιώνος Χριστέ, ην οι πιστοί, άγκυραν ελπίδος, κατέχοντες αγαλλόμεθα.

Μεγάλυνον ψυχήν μου, τον εθελουσίως, παθόντα και ταφέντα, και εξαναστάντα τριήμερον εκ τάφου.

Ω Πασχα το μέγα, και ιερώτατον Χριστέ, ω σοφία και Λογε, του Θεού και δύναμις, δίδου ημίν εκτυπώτερον, σου μετασχείν, εν τη Ανεσπέρω ημέρα της βασιλείας σου.

Και του Οσίου.

Μεγάλυνον ψυχή μου, τον νέον εν Οσίοις, θεράποντα Κυρίου, Ιωσήφ τον θείον. Ιάσεις παρέχει, η των λειψάνων σορός, Ιωσήφ και ιάται πάθη χαλεπώτατα· όθεν σκιρτά η Μονή του Καψά, και συν αυτή, πάσα η Σητεία, ταις ενεργείαις των θαυμάτων σου.

Μεγάλυνον ψυχή μου, τον βλύζοντα ιάσεις, και πάσι βοηθούντα, Ιωσήφ τον θείον. Μονής σου της θείας, αεί προΐστασο σοφέ, Ιωσήφ της τιμώσης την αγίαν μνήμην σου, και τοις πιστώς, προσιούσιν αυτή, δίδου την σην, θείαν ευλογίαν, Κρητών το νέον εγκαλλώπισμα.

Δόξα.

Μεγάλυνον ψυχή μου, της Τρισυποστάτου, και αδιαιρέτου, Θεότητος το κράτος. Ο νέος θεράπων, του Παντοκράτορος Θεού, της Σητείας το κλέος και Κρητών το καύχημα, δέξαι καμού, Ιωσήφ σοφέ, την προσφοράν, των παρόντων ύμνων, και των παθών με απολύτρωσαι.

Και νυν.

Χαίρε Παρθένε χαίρε, χαίρε Ευλογημένη, χαίρε δεδοξασμένη, Σος γαρ Υιός ανέστη, τριήμερος εκ τάφου.

Υψίστου καθέδρα, και Μήτηρ ώφθης αληθής, σωματώσασα τούτον εξ αγνών αιμάτων Σου· όθεν αγνή, εκ κοπρίας παθών, την ταπεινήν, έγειρον ψυχήν μου, και σώσόν με ταις πρεσβείαις Σου.

Καταβασία

Ο Άγγελος εβόα τη Κεχαριτωμένη· αγνή Παρθένε χαίρε, και πάλιν ερώ χαίρε· ο Σος Υιός ανέστη, τριήμερος εκ τάφου.

Φωτίζου, φωτίζου, η νέα Ιερουσαλήμ· η γαρ δόξα Κυρίου επί σε ανέτειλε. Χορευε νυν, και αγάλλου Σιών, συ δε αγνή, τέρπου Θεοτόκε, εν τη εγέρσει του τόκου σου.

Χριστός ανέστη... γ'

Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου καθώς προείπεν, έδωκεν ημίν την αιώνιον ζωήν και μέγα έλεος.

Είτα, Συναπτή μικρά μεθ' ην Εκφώνησις: Ότι σε αινούσι.

Εξαποστειλάριον, του Πάσχα, αυτόμελον. Ήχος β'

Σαρκί υπνώσας ως θνητός, ο Βασιλεύς και Κυριος, τριήμερος εξανέστης, Αδάμ εγείρας εκ φθοράς, και καταργήσας θάνατον, Πασχα της αφθαρσίας, του κόσμου σωτήριον.

Του Αγίου, όμοιον.

Σαρκί ως άγγελος εν γη, εβίωσας μακάριε, και των Αγγέλων της δόξης, ηξίωσαι εν ουρανοίς· διο σου προσπτυσσόμεθα, την των λειψάνων θήκην, Ιωσήφ τιμώντάς σε.

Και πάλιν το του Πάσχα, αυτόμελον. Ήχος β’

Σαρκί υπνώσας ως θνητός, ο Βασιλεύς και Κυριος, τριήμερος εξανέστης, Αδάμ εγείρας εκ φθοράς, και καταργήσας θάνατον, Πασχα της αφθαρσίας, του κόσμου σωτήριον.

Εις τους Αίνούς, Αναστάσιμα β’ . Ήχος δ’

Ο Σταυρόν υπομείνας και θάνατον, και αναστάς εκ των νεκρών, παντοδύναμε Κύριε, δοξάζομέν σου την Ανάστασιν.

 Εν τω Σταυρώ σου Χριστέ, της αρχαίας κατάρας ηλευθέρωσας ημάς, και εν τω θανάτω σου, τον την φύσιν ημών τυραννήσαντα Διάβολον κατήργησας, εν δε τη Εγέρσει

σου, χαράς τα πάντα επλήρωσας. Διο βοώμέν σοι· ο αναστάς εκ των νεκρών Κύριε, δόξα σοι.

Και του Οσίου β’ . Ήχος α’ . Πανεύφημοι Μάρτυρες.

Παμμάκαρ θεόφρον Ιωσήφ, ασκητής θεόληπτος, ως αληθώς αναδέδειξαι, εσχάτοις έτεσιν, εναρέτοις τρόποις, και βίου λαμπρότητι, καθάρας σεαυτόν πάσης σχέσεως, υλώδους Όσιε· δια τούτο συνηρίθμησαι, των Αγίων τοις δήμοις γηθόμενος.

 

Παμμάκαρ θεόφρον Ιωσήφ, των σεπτών λειψάνων σου, την ιεράν ανακόμισιν, πανηγυρίζοντες, εορτήν αγίαν, πόθω συγκροτούμέν σοι, και πίστει τη σορώ σου προσπίπτοντες, αγιαζόμεθα, και ιάματα λαμβάνομεν, ανυμνούντες, τον σε θαυμαστώσαντα.

Είτα τα Στιχηρά του Πάσχα μετά των Στίχων αυτών. Ήχος πλ. α’

Στιχ. Αναστήτω ο Θεός, και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού, και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν.

Πάσχα ιερόν ημίν σήμερον αναδέδεικται, Πασχα καινόν, Άγιον, Πασχα μυστικόν, Πάσχα πανσεβάσμιον, Πασχα Χριστός ο λυτρωτής, Πασχα άμωμον, Πασχα μέγα, Πάσχα των πιστών, Πασχα, το πύλας ημίν του Παραδείσου ανοίξαν, Πασχα, πάντας αγιάζον πιστούς.

 Στιχ. Ως εκλείπει καπνός, εκλιπέτωσαν, ως τήκεται κηρός από προσώπου πυρός.

Δεύτε από θέας Γυναίκες ευαγγελίστριαι, και τη Σιών είπατε· Δεχου παρ  ἡμῶν χαράς ευαγγέλια, της Αναστάσεως Χριστού, τέρπου, χόρευε, και αγάλλου Ιερουσαλήμ, τον Βασιλέα Χριστόν, θεασαμένη εκ του μνήματος, ως νυμφίον προερχόμενον.

 Στιχ. Ούτως απολούνται οι αμαρτωλοί από προσώπου του Θεού. και οι δίκαιοι ευφρανθήτωσαν.

Αι Μυροφόροι γυναίκες, όρθρου βαθέος, επιστάσαι προς το μνήμα του Ζωοδότου, εύρον Άγγελον, επί τον λίθον καθήμενον, και αυτός προσφθεγξάμενος, αυταίς ούτως έλεγε· Τί ζητείτε τον ζώντα μετά των νεκρών; τί θρηνείτε τον άφθαρτον ως εν φθορά; απελθούσαι κηρύξατε, τοις αυτού Μαθηταίς.

 Στιχ. Αύτη η ημέρα, ην εποίησεν ο Κυριος, αγαλλιασώμεθα, και ευφρανθώμεν εν αυτή.

Πάσχα το τερπνόν, Πάσχα Κυρίου, Πάσχα, Πάσχα πανσεβάσμιον ημίν ανέτειλε, Πάσχα, εν χαρά αλλήλους περιπτυξώμεθα, ω Πάσχα λύτρον λύπης· και γαρ εκ τάφου σήμερον ώσπερ εκ παστού, εκλάμψας Χριστός, τα Γυναια χαράς έπλησε λέγων· Κηρύξατε Αποστόλοις.

Δόξα...

Όσιε Πάτερ, τοις ασκητικοίς καμάτοις, τον νουν καθηράμενος, του Παρακλήτου εδέξω την χάριν· και πάντων των Αγίων ισότιμος γενόμενος, ως θησαυρόν ημίν δέδωκας, την σορόν των λειψάνων σου· ων την ανακομιδήν εορτάζοντες, της του Χριστού Αναστάσεως, τω φωτί λαμπρυνόμεθα, και της εξ αυτών χάριτος, τας δωρεάς καρπούμεθα. Αλλ’ ω Ιωσήφ μακάριε, πρέσβευε υπέρ των τιμώντων σε.

Και νυν...

Αναστάσεως ημέρα, και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει, και αλλήλους περιπτυξώμεθα. Είπωμεν αδελφοί, και τοις μισούσιν ημάς· Συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει, και ούτω βοήσωμεν· Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος.

Χριστός ανέστη... ως συνήθως.

Μεγαλυνάριον.

Η των σων λειψάνων θεία σορός, πίστει αγιάζει, τους προσπίπτοντας ευλαβώς, Ιωσήφ τρισμάκαρ· διο πάσης ανάγκης, και νόσων και κινδύνων, ημάς απάλλαττε.

 

Η/Υ ΠΗΓΗ:

Voutsinasilias.blogspot.gr

http://voutsinasilias.blogspot.gr/2014/04/blog-post_13.html